Soms komt er een paard in je leven dat alles verandert. Niet in één keer, maar stukje bij beetje.
Voor mij was dat Sterre.
Drie jaar geleden, rond deze tijd, hebben mijn dochter en ik haar moeten laten gaan. Door de escalatie van de CPL-klachten en de pijn om te bewegen, was er geen andere keuze meer.
Hoe moeilijk dat ook was.
Maar wat zij mij heeft geleerd, dat draag ik nog elke dag met me mee. En pas achteraf begrijp je hoeveel impact Sterre eigenlijk heeft gehad.
Alles willen oplossen
Toen Sterre nog op een traditionele stal stond, merkte ik al dat dingen voor haar niet klopten.
Verpakt hooi, verdeeld over een paar momenten per dag. In de winter maar een paar uur buiten, op een klein stukje. En in de zomer juist 24/7 op het land.
Ik probeerde daar oplossingen in te vinden. Aanpassingen regelen. Overleggen. Zoeken naar wat er mogelijk was.
Maar vaak voelde ik me de uitzondering. De zeurpiet. Degene met het “moeilijke” paard.
En dus bleef ik zoeken. Naar manieren om het toch passend te maken.
Ik was iemand die dacht in oplossingen. In: “hoe kunnen we dit fixen?”
En dat ben ik nog steeds.
Maar Sterre leerde mij iets anders. Dat niet alles opgelost kan worden binnen de situatie waarin je zit.
En dat je soms niet harder moet zoeken naar oplossingen, maar moet kijken of de situatie zelf wel klopt.
Want niet alles is op te lossen. Soms moet je sterk zijn, erkennen en durven kiezen voor anders.
Wat ik toen deed, was vooral reageren. In de actiestand schieten.
Terwijl ik nu weet: eerst rust, dan overzicht en pas daarna actie.
Loslaten van controle
Ik was best een controlfreak.
Wilde duidelijkheid. Weten waar ik aan toe was. Zeker weten dat ik het “goed” deed.
Maar Sterre spiegelde mij continu. Hoe meer ik controle probeerde te houden, hoe duidelijker zij liet zien dat het niet werkte.
En hoe harder ik het probeerde, hoe verder ik juist van haar af kwam te staan.
Tot ik langzaam begon te begrijpen:
Loslaten betekent niet dat je opgeeft, maar dat je ruimte maakt voor wat er is.
Leren kijken naar wat een paard nodig heeft
Door haar CPL begon mijn zoektocht.
Ik heb ontzettend veel geleerd over:
- voeding
- beweging
- huisvesting met 24/7 bewegingsvrijheid
- stress en de invloed daarvan
- wat wel werkt en wat juist niet
Omdat ik onwetend was en nog niet beter wist.
Voor wie meer wil lezen over CPL en wat daarachter zit, vond ik dit zelf een helder artikel.
Sterre dwong mij om verder te kijken dan “zo doen we het altijd”.
Rijden is niet zaligmakend
Doordat rijden steeds minder ging, moest ik iets loslaten wat voor mij altijd vanzelfsprekend was.
Ik ontdekte dat er veel meer mogelijk was:
- werken vanaf de grond
- contact maken zonder doel
- samenwerken zonder druk
En ja, rijden blijft voor mij de kers op de taart. Maar het is niet meer de basis.
Afstemmen in plaats van plannen
Wat misschien wel de grootste verandering was. Ik leerde mijn planning los te laten.
Van denken: dit moet ik vandaag met Sterre gedaan hebben.
Naar voelen: wat hebben Sterre en ik vandaag nodig?
En dat veranderde alles.
Wat dit mij heeft gebracht
Achteraf zie ik pas welk proces Sterre in gang heeft gezet.
Ze heeft mij gevormd in hoe ik kijk naar:
- paarden
- gedrag
- energie en alles wat daarbij komt kijken
En ook in hoe ik nu werk.
Omdat ik weet hoe het voelt als alles in je hoofd zit en je het goed wilt doen als paardenmens.
Dat spanningsveld tussen controle en loslaten herken ik nog steeds. En is iets waar ik eerder ook over schreef in mijn blog over beheersbaarheid.
Liefde voor Tinkers
Sterre heeft mijn liefde voor dit sobere ras verdiept en versterkt.
Vanuit die ervaring ontstond het idee voor mijn webshop: MORE For Tinkers.
Een plek waar alles samenkomt wat ik zelf heb geleerd, getest en belangrijk vindt.
Sterre is niet meer
Maar wat zij mij heeft bijgebracht, neem ik mee.
In hoe ik kijk. In hoe ik werk. En in hoe ik andere paardenmensen probeer te helpen.
En ook in hoe ik het nu met Banditt doe. In rust, in afstemming en in de ruimte die er mag zijn.
Sterre is niet meer. Maar wat zij mij heeft gegeven, leeft nog altijd door.
Previous Post
Next Post